HIV

HIV یک رترویروس نقص ایمنی انسانی

HIV ویروسی از خانواده Retroviridae وجنس Lentivirus میباشد. بسیاری از گونه های پستانداران توسط رترو ویروس ها آلوده می شوند ، که به طور مشخص منجر به بیماری های طولانی مدت میشوند. رترو ویروس ها به صورت ویروس RNA دار تک رشته ای وارد سلول هدف شده ودر آنجا ژنوم آنها توسط یک رونویسی معکوس رمزگذاری میشود .ژنوم ویروسی به DNA دو رشته تبدیل می شود. DNA ویروسی حاصل سپس به هسته سلول وارد شده ودر DNA سلولی ادغام می شود. ویروس پس از ادغام ، ممکن است پنهان شود و به ویروس و سلول میزبان آن اجازه می دهد تا از شناسایی توسط سیستم ایمنی جلوگیری شود. متناوباً ، ممکن است ویروس رونویسی شود و ژنوم های جدید RNA و پروتئین های ویروسی تولید شود که به عنوان ذرات ویروس جدید بسته بندی و از سلول آزاد می شوند که چرخه تکثیر را از نو آغاز می کنند. HIV ویروسی است که در درجه اول اجزای سیستم ایمنی بدن انسان مانند سلول های CD4 + T ، ماکروفاژها و سلول های دندریتیک را آلوده می کند. این رتروویروس به طور مستقیم و غیرمستقیم سلول های CD4 + T را از بین می برد.اکنون شناخته شده است که HIV از طریق دو مسیر موازی بین سلولهای CD4 + T گسترش می یابد: گسترش بدون سلول و گسترش سلول به سلول ، یعنی از مکانیسم های گسترش ترکیبی استفاده می کند. در گسترش بدون سلول ، ذرات ویروس از یک سلول T آلوده جوانه می زنند ، وارد خون / مایع خارج سلول می شوند و پس از یک برخورد تصادفی ، سلول T دیگری را آلوده می کنند. HIV همچنین می تواند با انتقال مستقیم از یک سلول به سلول دیگر توسط فرآیند گسترش سلول به سلول منتشر شود. مکانیسم های ترکیبی انتشار HIV به تکثیر مداوم ویروس در برابر درمان های ضد ویروسی کمک می کند. HIV عامل بیماری است که به HIV / AIDS معروف است. دو نوع HIV مشخص شده است: HIV-1 و HIV-2.
HIV-1:
ابتدا ویروس HIV کشف شد که به آن LAV یا HTLV-III نیز گفته می شد). این ویروس ، نسبت به نوع دوم عفونی تر است و علت اکثر عفونت های HIVدر سطح جهان است.
HIV-2:
عفونت HIV-2 در مقایسه با HIV-1 کمتر است و بیانگر آن است که افراد کمتری در معرض HIV-2 ثرار میگیرند . به دلیل ظرفیت نسبتاً ضعیف در انتقال آن ، HIV-2 تا حد زیادی در غرب آفریقا محدود شده است.
شیوع HIV:
در سال 2019 ، برآورد تعداد عفونت های HIV در ایالات متحده 34800 و میزان آن 12.6 (در هر 100000 نفر) بود. بر اساس گروه سنی ، تعداد سالانه عفونت های HIV در سال 2019 ، در مقایسه با سال 2015 ، در میان افراد 13 تا 24 ساله و افراد 45 تا 54 سال کاهش یافته است ، اما در بین سایر گروه های سنی دیگر ثابت مانده است.
علائم بالینی :
تب ، لرز ، عرق شبانه ، درد عضلانی ، گلودرد ، خستگی ، تورم غدد لنفاوی و زخم دهان. این رتروویروس در برخی از افراد علائمی شبیه آنفلوانزا را طی 2 تا 4 هفته پس از عفونت (که عفونت حاد HIV نامیده می شود) نشان میدهد. این علائم ممکن است چند روز یا چند هفته ادامه داشته باشد. اما برخی از افراد ممکن است در حین عفونت حاد HIV احساس بیماری نکنند. این علائم به این معنی نیست که شما HIV دارید. سایر بیماری ها می توانند همین علائم را ایجاد کنند.
تأخیر بالینی:
علائم اولیه مرحله ای به نام تأخیر بالینی ، HIV بدون علامت یا HIVمزمن دنبال می شود. بدون درمان ، این مرحله از تاریخ طبیعی عفونت HIV می تواند از حدود سه سال تا بیش از 20 سال (به طور متوسط ، حدود هشت سال) طول بکشد. در حالی که به طور معمول در ابتدا علائم کمی وجود دارد یا هیچ علائمی وجود ندارد ، در پایان این مرحله بسیاری از افراد تب ، کاهش وزن ، مشکلات دستگاه گوارش و دردهای عضلانی را تجربه می کنند. همچنین بین 50 تا 70 درصد افراد به لنفادنوپاتی تعمیم یافته مداوم مبتلا می شوند که با بزرگ شدن غیر قابل توضیح و غیر دردناک بیش از یک گروه از غدد لنفاوی (غیر از کشاله ران) برای بیش از سه تا شش ماه مشخص می شود.
علائم اصلی ایدز.
سندرم نقص ایمنی اکتسابی (AIDS) به عنوان عفونت HIV یا تعداد سلول های CD4 + T زیر 200 سلول در هر میکرو لیتر یا وقوع بیماری های خاص مرتبط با عفونت HIV تعریف می شود. در صورت عدم وجود درمان خاص ، حدود نیمی از افراد آلوده به HIV طی ده سال به ایدز مبتلا می شوند. شایعترین شرایط اولیه که هشدار دهنده وجود ایدز است ، پنومونی پنوموسیستیس (40٪) ، کاندیدیازیس مری است. سایر علائم شایع شامل عفونت های مکرر دستگاه تنفسی است.
ایدز و سرطان:
عفونت های فرصت طلب ممکن است توسط باکتری ها ، ویروس ها ، قارچ ها و انگل ها ایجاد شوند که به طور معمول توسط سیستم ایمنی بدن کنترل می شوند. اینکه کدام عفونت رخ دهد ، تا حدی به وجود ارگانیسم های رایج در محیط فرد بستگی دارد. این عفونت ها ممکن است تقریباً بر روی هر سیستم اندامی تأثیر بگذارند. افراد مبتلا به ایدز در معرض خطر ابتلا به سرطان های مختلف ناشی از ویروس ، از جمله سارکوم کاپوسی ، لنفوم بور