آلزایمر وارتباطش با چربی پلاسمای خون ‏

محققان تفاوت میان چربی پلاسمای افراد مبتلا به آلزایمر و افراد سالم را در سنین ۷۵ تا ۹۷ سال بررسی کرده‌اند.‏

 آلزایمر یک بیماری سیستم عصبی است که با از دست رفتن تدریجی حافظه و سایر نقص‌های شناختی همراه است. اگرچه که این ‏بیماری یکی از چالش‌های بزرگ قرن ۲۱ در حوزه‌ی سلامت و اقتصاد است اما هنوز بر روی علت بروز این بیماری اتفاق نظر ‏وجود ندارد.‏
دکتر نادی بریدی(‏Nady Braidy‏)، محقق اصلی این مقاله از آزمایشگاه تحقیقاتی پیری مغز  می گوید: عدم وجود درمان ‏مناسب و راه‌های پیشگیری از بیماری بر اهمیت یافتن نشانه‌های زیستی برای تشخیص زودهنگام بیماری می‌افزاید. به نظر ‏می‌رسد چربی خون روشی امیدوار کننده برای تشخیص آلزایمر باشد. اگرچه مطالعات زیادی بر روی ارتباط چربی و بیماری ‏آلزایمر انجام شده است اما مطالعات کمی بر روی چربی موجود در پلاسمای خون تمرکز داشته است.‏
در این تحقیقات ارتباط میان خطر ژنتیکی ابتلا به آلزایمر و چربی خون بررسی شده است.‏
فایده‌ی استفاده از مطالعات لیپیدومیک(بررسی چربی خون) در تحقیقات مربوط به نشانگرهای زیستی این است که به طور ‏همزمان صدها چربی شناسایی و اندازه‌گیری می‌شود و از این روش می‌توان برای نقشه‌برداری از تغییرات بیوشیمیایی در ‏بیماری‌ها و درمان‌ها استفاده کرد. با این حال هنگام بررسی چربی پلاسما در بیماری آلزایمر یک چالش اساسی وجود دارد و آن ‏عدم انتقال و عبور همه‌ی چربی‌ها از سد خونی مغزی و رسیدن آن‌ها به مغز است.‏
افزایش سن ممکن است بر روی سد خونی مغزی تغییراتی ایجاد کند و بر روی چربی و آمیلوئید بتا که ترکیبات اصلی پلاک‌های ‏آمیلوئید موجود در مغز مبتلایان به آلزایمر هستند نیز اثر بگذارد.‏
بر طبق این تحقیقات ژن‌های مربوط به آلزایمر بر روی چربی‌های دخیل در ایجاد این بیماری اثر می‌گذارند و پیامدهای ناشی از ‏بیماری از جمله التهاب را تقویت می‌کنند.‏
واحد تحقیق و توسعه آزمایشگاه پاتوبیولوژی نوبل

 

تاریخ انتشار : 1400/03/19
تعداد بازدید: 167